دستگاه تراش دیواره پیوسته

در استخراج زیرزمینی، در مرحله اول و مهم‌تر از همه در فرآیند مدرن‌سازی، ماشین‌هایی هستند که زغال‌سنگ استخراج می‌کنند: در درجه اول معدنچیان پیوسته و طولانی.
اولین بار در اواخر دهه 1940، معدنچیان پیوسته جهشی کوانتومی در سرعت و کارایی استخراج زغال سنگ ایجاد کردند. نسخه های مدرن اساساً بر اساس همان اصول قبلی خود عمل می کنند و از یک درام فولادی دوار بزرگ مجهز به "دندان" فولاد کاربید تنگستن یا قطعات برش برای برش زغال سنگ استفاده می کنند. استخراج مستمر در حال حاضر حدود 49 درصد از کل تولید زغال سنگ زیرزمینی ایالات متحده را در هر سال تشکیل می دهد.
معدنچیان مستمر استاندارد می توانند زغال سنگ را با نرخ 38 تن در دقیقه بسته به ضخامت درز استخراج کنند. ماینرهای پیوسته جدید و قدرتمندتر، بهره وری بالایی دارند و از راه دور کنترل می شوند و برای انواع درزها و شرایط استخراج طراحی شده اند. اینها بازیابی کامل‌تر زغال سنگ موجود را ممکن می‌سازد، در حالی که اپراتور ماشین را بیشتر از منطقه کار دور می‌کند.
ماینرهای پیوسته سیستم استخراج اتاق و ستون را اجرا می کنند. مجموعه‌ای از اتاق‌های 18 تا 20 فوتی در بستر زغال‌سنگ با ستون‌ها یا ستون‌های زغال‌سنگ در حالت ایستاده قرار می‌گیرند تا به حمایت از سقف کمک کنند. پیچ‌های سقفی، معمولاً پیچ‌های فولادی چهار تا شش فوتی، در سوراخ‌هایی که در سقف ایجاد می‌شوند، وارد می‌شوند تا لایه‌ها را به هم متصل کنند تا سقف را نگه دارند.
ماینرهای پیوسته رباتیک در حال حاضر برای عملیات خودکار بیشتر در حال توسعه هستند. اینها چشم اندازی از آنچه که می تواند به روش استاندارد استخراج زغال سنگ در آینده ای نه چندان دور تبدیل شود ارائه می دهد: ماشین های معدن "هوشمند" که کاملاً توسط کامپیوترها کنترل می شوند، با حسگرهایی که موقعیت تمام قطعات متحرک را مشخص می کنند و سیستم های کنترل داخلی که تجهیزات و تجهیزات را اجرا می کنند. جمع آوری داده ها در مورد درز زغال سنگ یک ماینر رباتیک باید سیستم‌های ناوبری و هدایت خود را داشته باشد، همچنین دارای سیستم‌های تشخیص داخلی برای تشخیص مشکلات و تجهیزات ویدئویی برای نظارت مستمر بر عملیات استخراج توسط پرسنل بسیار آموزش دیده واقع در یک موقعیت امن چه در زیر زمین یا روی سطح است.

اگرچه تغییرات زیادی در طراحی وجود دارد، ماینرهای پیوسته عمدتاً از پنج عنصر اصلی تشکیل شده اند:

• یک بدنه مرکزی برای حمل تمام اجزای دیگر نصب شده بر روی نوعی مکانیزم محرک برای ایجاد تحرک (معمولاً مسیرهای کاترپیلار).
  
   

• یک "سر برش" معمولاً درام(های) چرخان و/یا زنجیر با میخ های برش متصل شده است
  
   

• مکانیزم بارگیری برای برداشتن زغال سنگ بریده و تحویل آن به قسمت مرکزی دستگاه
  
   

• یک سیستم انتقال، معمولاً یک نوار نقاله زنجیری که در یک فرورفتگی فولادی از جلو به عقب معدنچی کار می کند.
  
   

• یک قسمت بازوی عقبی که قادر به درجه ای از حرکت عمودی و افقی است تا زغال سنگ را به یک حمل و نقل تحویل داده یا در نقطه مورد نظر بارگیری کند.
  
   

برخی از ماینرهای پیوسته (در یک زمان تقریباً همه) نمی‌توانستند عرض کامل جاده را در یک گذر برش دهند، اما باید به عقب و جلو و از این طرف به سمت دیگر حرکت می‌کردند تا نمایه کامل را برش دهند. این اغلب منجر به یک خط دنده بسیار ناهموار می شود (برای پایداری و جریان تهویه بد) و توانایی نصب تکیه گاه در/زیر سقف تازه در معرض دید را برای مدتی به تاخیر می اندازد. مزایای توانایی برش مشخصات کامل در یک پاس زود تشخیص داده شد، اما دستیابی به آن آسان نبود. برش به سمت جلو در یک خط مستقیم می تواند به راحتی انجام شود، اما لازم است بتوان در گوشه ها، عمدتاً در زوایای قائم، بچرخد و بتوان دستگاه برش را از یک جاده عقب نشینی کرد تا در فواصل زمانی مکرر جابجا شود. این عوامل مانع اصلی بسیاری از پیشرفت ها شده اند. در ماشین‌هایی که تمام صورت را می‌پوشانند، هدایت در صفحه عمودی نیز می‌تواند یک مشکل بزرگ باشد.

اصطلاح "پیوسته" که در مورد ماشین‌های توسعه به کار می‌رود یکی از بزرگترین نام‌های اشتباهی است که برای تجهیزات معدن استفاده می‌شود، زیرا در هنگام توسعه، آنها معمولاً هر چیزی جز برش مداوم هستند. تأخیرهای اصلی بیشتر در هنگام نصب پشتیبان سقف و اغلب منتظر بازگشت خودروهای شاتل از نقطه تخلیه خود برای بارگیری مجدد رخ می دهد. در هنگام برش، نرخ برش معمولاً بیش از حد کافی است، اما زمانی که میانگین آن در یک نوبت تغییر می‌کند، نرخ برش اغلب ضعیف است و این یکی از دلایلی است که بسیاری از معادن در توسعه با نرخ‌های مناسب برای جلوگیری از تاخیرهای طولانی در تولید دیوار بلند مشکل دارند. در نتیجه، توسعه حوزه ای است که در زمان های اخیر مورد توجه عمده قرار گرفته است. بسیاری از مشکلات غلبه کرده اند و اکثر ماینرهای پیوسته مدرن ماشین های "تمام چهره" هستند. آنها همچنین دارای تجهیزات پیچ سقفی هستند که بر روی ماینر در مکان هایی نصب شده اند که امکان نصب پیچ های سقف را به طور منطقی نزدیک به صورت می دهد.

ماینر پیوسته "ایده آل" این کار را انجام می دهد:

• بتوانید تمام صورت را در یک پاس برش دهید
  
   

• به راحتی بین مکان ها بدون جدا کردن قطعات قابل جابجایی باشد
  
   

• قادر به حفاری پیچ های زاویه راست با حداقل شعاع باشد
  
   

• بولت های سقف و دنده را در مکانی نصب کنید که هر ردیف از الگوی تکیه گاه طراحی شده را بتوان بدون حرکت ماینر نصب کرد و در صورت لزوم نزدیک صفحه بریده شده نصب کرد.
  
   

• در کنار آن فضای کافی برای تهویه مناسب ناحیه صورت برای حذف موثر گاز و گرد و غبار داشته باشید.
  
   

• در حالی که برش زغال سنگ ادامه دارد، اجازه دهید تکیه گاه های لایه ای به طور ایمن نصب شوند
  
   

بسیاری از این ایده‌آل‌ها با درجات رضایت‌مندی متفاوتی به دست آمده‌اند (آخرین مورد، حوزه‌ای با حداقل موفقیت است)، اما تطبیق نرخ‌های توسعه با نرخ‌های عقب‌نشینی طولانی‌دیواره هنوز یک مشکل بزرگ برای بسیاری از معادن است. افزایش تعداد واحدهای توسعه برای دستیابی به تداوم دیوار طولانی گران است و فشار اضافی بر سایر عملکردهای خدماتی (پرسنل، تهویه، جابجایی مواد، منابع برق و آب، زهکشی گاز و غیره و غیره) ایجاد می کند و معمولاً راه حل رضایت بخشی نیست.

منبع: miningst